سال ۱۲۲۰ میلادی (۶۱۷ هجری)، چنگیزخان پس از تصرف بخارا بزرگان شهر را در مصلای عید گرد آورد و بر منبر رفت. به روایت عطاملک جوینی در «تاریخ جهانگشا»، به آن‌ها گفت: بدانید که گناهان بزرگ کرده‌اید؛ من عذاب خدایم، و اگر چنین گناهانی نکرده بودید، خدا عذابی چون مرا بر سر شما نمی‌فرستاد. این جمله چکیدهٔ نگاهی است که چنگیز به خود داشت: نه فاتحی معمولی، که بلایی فرستاده‌شده از آسمان.